ВЕЖБИ за ПОСЛУШНОСТ
Дресирањето на песот е сложена работа и тешкое да се постане добар дресер. Дресерот мора да ја познава психологијата на песот, да биде многу стрплив во работењето и да поседува голем смисол за набљудување.
Најважното место во дресурата го завзема постапката со младиот пес. Младиот пес може да се спореди со детето, кое има одредени квалитети и маани. Со песот треба да се постапува остро но во исто време и благо. Овие два става на прв поглед изгледаат контрадикторно но се сепак совршено возможни. Со неправилната постапка може добриот пес да се заплаши, така да покасно не ги прифаќа одредените работи од дресурата, а кои се во директна врска со работата која песот ја работел во времето кога со неправилната постапка е спречен во тоа.
Дресирањето на песот опфаќа два периода: Преддресура и дресура. Преддресурата започнува во 3 месец, иако може да започне и порано. Во овој период песот треба да ги совлада основните вежби за послушност како: "движење покрај ногата", "седење покрај ногата", "стоење покрај ногата"...
Не треба да се започне со дресирањето во прав смисол на зборовите преди песот да наполни 2 - 4 месеци теч додека не може да го свати и изврши она што се бара од него.
При изведувањето на вежбите со песот, треба да применувате одредени зафати, кои во суштина се базираат на стрплението на дресерот. Во работењето е потребно да владеете со себе и никогаш да не ја губите надежта во успехот, бидејки песовите во почетокот на обуката имаат различно напредување, а за време на дресирањето песот воглавно ке биде дресиран онолку колку дресерот работел со него, бидејки дресурата се состои во развивањето на особините кои кај песот веке постојат.
Командите на песот треба да му се задаваат строго и колку што може пократко, но не и да викате и да го плашите песот, за да не стекне утисок дека се казнува. Другиот принцип на дресурата е да не се преминува на нова вежба се додека претходната не е добро совладана.
Младиот пес треба што повеке да го шетате како би ги запознал предметите со кои покасно ке се срекава. На првите прошетки песот треба да го водите на поводник. најважната работа при дресурата е да дресерот мора да знае каква е кај песот визијата за предметите.
Задача на секој сопственик е да го воспита кученцето како би станало дисциплиниран член на заедницата. Непослушното кученце е многу тешко да се контролира. Најголем број на стручњаци советуваат да почнете да работите со вашето куче веѓе на возраст од 5 - 6 недели...
Навикнување на песот на името обично започнува упте од пораното време - додека е кученце. При пристапувањето на дресурата на возрасниот пес, неопходно е да го научите да се одзива на името кое го изговара на гласот (до тогаш) непознат човек те, дресерот.
Името на песот - звучното надразнување - треба да биде кратко и лесно за изговор. Навикнувањето на песот на името возможно е на неколку начини (изговарање на имињата во поглед на хиерархијата, игри и слично). Дресерот го користи моментот на доаѓањето на песот, го повторува неговото име (му дава храна, го милува песот...). Покасно името на песот го изговара секогаш пред командата "ДОЈДИ". Во првите денови на вежбање, дресерот постигнува песот да доаѓа само при давањето на храна, додека покасно тој мора да доаѓа при повикувањето на име и командата "ДОЈДИ". Доколку секој пат при повикувањето го повторуваме името на песот, тој се навикнува на тоа име и се одзива на него.
Како прво, научете го кученцето како се вика, често повторувајки го неговото име. изговарајте го неговото име со весел тон на гласот, за да го привлечете неговото внимание. Правете го тоа секој пат кога со него играте, кога го галите, или му давате оброк. Кучето брзо ке свати дека кога вие или некоја друга особа го изговорите тоа име, мислите на него.
Потоа, почнете со воспоставување на контакт кој нема да се сведе само на збор туку и на контакт со погледот. Повикајте го кученцето по име и штом тоа ве погледне, задржете го неговото внимание со зборување и со галење. Што е можно подолго задржете го неговото внимание и пофалете го што успеало да направи визуелен контакт со вас. Ова е важно за понатаму кученцето да може да го разбере вашиот поглед и да разбере дали нешто одобрувате или не...
Дресерот првите два дена не треба со песот да изведува никакви вежби. Потребно е најпрво меѓусебно да се "запознаат и спријателат". Во слободното движење и играње песот треба да се навикне на својот дресер, кого тој го смета за свој господар. Поради тоа, дресерот милно ке го повикува со неговото име, почесто ке го милува и ќе трча со него и ќе си игра со него. За ова време дресерот потполно ја превзема грижата за негување и хранење на песот. Преку пријателски постапки, дресерот треба да ја стекне довербата на песот. Песот треба да се привикне дека дресерот му е пријател и дека му е потребен. Ова време дресерот треба да го искористи за запознавање на карактерот на песот, како би можел, според потребите да го подеси својот став спрема него.
Навикнувањето на песот на огрлицата, поводникот и корпата, се изведува пред се, за време на играњето и шетањето на песот. Дресерот ги зема со себе огрлицата со корпата и поводникот, му приоѓа на песот, го повикува по името, го милува и истовремено внимателно му ја става на песот огрлицата и брзо го изведува песот на прошетка - на игра. Занесен со играта, песот ке заборави дека на него е огрлицата. За време на прошетката, дресерот мора неколку пати да ја става и вади огрлицата.
Кога песот сосема ке се навикне на огрлицата и поводникот и не се обидува да ја извади, дресерот постепено започнува да го држи за крајот на поводникот и го привикнува да оди паралелно. Песот вече за 1-2 дена ке се навикне на огрлицата и поводникот, па спрема оваа опрема ке се однесува индифирентно.
По завршената прошетка, односно вежбањето, огрлицата треба да се извади, инаку брзо отпаѓаат влакната од вратот на песот.
При ставањето на корпата на песот, дресерот треба да биде извежбан да брзо ја поставува корпата. Најдобро е на неа песот да се привикнува за време на прошетките или чистењето.
Техниката на вежбањето е следнава: дресерот клекнува на левото колено, со левата рака го фаќа поводникот близу огрлицата, со десната рака полека му ја става корпата и ја закопчува. Доколку песот се обиде да ја извади, што најчесто се случува, дресерот по пат на игра го одвраќа песот од тоа. Ако песот прекумерно се возбуди и на секој начин се обидува да ја извади корпата, дресерот треба со остар глас да ја изговори командата "ФУЈ", правејки при тоа остар трзај со поводникот. Се случува поедини лути песови за време на вадењето на корпата, да сакаат да го нападнат дресерот. Во таквиот случај неопходно е да се примени остра огрлица, а на песот кој при тоа мирно се однесува треба да го пофалувате.
За да песот не се плаши од корпата, понекогаш се практикува хранење на песот непосредно по ставањето на корпата, што донекаде го забрзува навикнувањето на песот на корпата.
За навикнувањето на песот на корпата постепено се зголемува држањето на корпата од 5 минути до 2 часа и повеќе.
За да дознаете повеќе кликнете
ОВДЕ
Покрај основните навики за општа дресура - вежбите за послушност, се створува и таканаречената навика за "слободно движење на песот". Оваа навика е наменета за намалувањето на напрегнатоста на песот, предизвикано од вежбањата. Условните надразнувања при неа ке бидат командата "ШЕТАЈ" а безусловните самото тежнеење за слобода.
Техника за стварање на навиката: За време на одморот од вежбањето, дресерот држејки го песот на долгиот поводник околу себе истовремено со командата "ШЕТАЈ" и гестот - со покажување на десната рака на напред, го испраќа песот во прошетка.
Во зависност од околината во која се изведува вежбањето, движењето на песот за време на прошетката може да биде ограничено со должината на поводникот од 10 метри.
Во почетокот, кога прв пат се изведува оваа вежба, песот без особена желба оди од својот сопственик - дресерот, но покасно при повторувањето на оваа вежба со командата "ШЕТАЈ" и гестот, песот брзо реагира, со радост оди од дресерот и самостојно трчи и си игра.
Условниот рефлекс на командата "ШЕТАЈ" лесно се створува кај песовите низ игра. Се користи моментот на вадењето на поводникот за време на играњето со истовремената команда "ШЕТАЈ" и гестот кој што следува. Давањето на песот слободно да се движи не се препорачува за време на неговото привикнување на движењето покрај ногата. При стварањето на оваа навика, песот повеке од било кога се наоѓа во напрегната состојба.
Доколку песот нерадо оди од сопственикот - дресерот, тогаш е должен и самиот да изведува живи покрети играјки си со него, повлекувајки го по себе и изговарајки ја командата "ШЕТАЈ". Со времето песот започнува точно да ги разграничува состојбата на одмор и работењето и многу живо ја исполува одговарачката реакција на командата "ШЕТАЈ", те, тежнее кон слободата.
Вежбите за послушност се механички научени ставови и постапки на песовите кои ги подразбираат нивното правилно постапување и движење при изведувањето на дресурата која што покасно песот ја извршува на барање на сопственикот - дресерот. Вежбите за послушност според начинот на изведување, а и самиот тек на дресурата се делат на :
a) Вежби за послушност кои се изведуваат кога песот е покрај лицата кои работат со него:
b) Вежби за послушност кои се изведуваат кога песот е на растојание од лицето кое работи со него:
— седење на командата – "СЕДИ",
— легнување на командата –"ЛЕЖИ" или "МЕСТО",
— застанување на командата – "СТОЈ",
— доаѓање на командата (повик) – "ДОЈДИ",
— ползење (лазење) на командата – "ПУЗИ
Ако сакате да го одучите песот да скока по Вас и другите, немојте да го одгурнувате од себе, за потоа да го милувате или да го фалите. Техниката која често запалува е игнорирање на песот. Ако скокне, не говорете ништо, него вкрстете ги рацете на градите, завртете му го грбот и изгледајте незаинтересирано. Ќе се обидува уште некое време, особено ако е научен на поинаква реакција. Но кога ќе свати дека неговото скокање се претворува во "многу досадно друштво", ќе престане.
Секогаш постои причина поради која што песот нешто прави. Можеби сопственикот користи поинаков тон на гласот или премногу зборови кога го повикува песот назад, како на пример
Вежби за послушност се оние вежби кои се употребуваат при изведувањето на песот на шетање. Многу елементи се важни и при оценувањето на песовите, те. би можеле да се сврстат и во ринг дресурата. Покрај тоа, овие вежби се важни т.е. претставуваат основа за понатамошната обука на песовите. Вежбите за послушност ја зацврстуваат дисциплинираноста и го зголемуваат авторитетот на човекот над песот што е понекогаш многу важно. 
Во основата на секоја дресура е стварањето на условниот рефлекс кај песот. Со прости зборови тоа би го означувало следново: секогаш кога ке слушне некоја команда, песот изведува одредена работа, бидејки е научен дека ако го направи тоа ке добие награда. Значи постојат позитивен условен рефлекс за одреден низ на случувања команда-работа-награда. Кога ке се створи рефлексот, односно кога командата е еднаш веке научена, не е потребно секогаш одново да го наградувате песот, а тој секогаш ке ја извршува командата ако е рефлексот доволно силен, те. командата добро извежбана. Сепак од време на време треба да се обнови "совладаниот материјал", за да рефлексите на работењето се потврсат.
Без обзир на разликите за набавување на кученце, во целта на здравиот меѓусебен однос Вие ќе морате да ја придобиете неговата доверба и почитување. Вие (а не вашиот пес) ќе морате да ја завземете улогата на водител на чопорот доколку сакате кученцето да се развие во пристоен член на фамилијата наместо во една голема грижа. Доминацијата и алфа однесувањето се многу важни елементи на кучешката психологија која секој сопственик треба да ја разбере. Пред се, песовите се животни а не човечки суштества иако ние понекогаш сакаме да им доделуваме човечки особини. Тие по природа се животни кои живеат во чопор. Секој чопор има свој водител, така наречен алфа единка која доминира и ги предводи останатите припадници на чопорот. Чопорот обично има алфа мажјак и алфа женка. Алфа е шеф и ги донесува сите одлуки во име на останатите од чопорот. Останатите припадници на чопорот ја прават хиерархијата базирана на доминација и потчинување, `друштвено` уредување во кое секој си го знае своето место. 
